نام نویسنده: اندیشکده

خلاصه اندیشکده مطالعات فرهنگ و توسعه با ترجمه نوشتارها و متون به‌روز این حوزه در اندیشکده‌های معتبر دنیا سعی در به‌روز نگه داشتن دانش برای علاقه‌مندان و پژوهشگران فارسی‌زبان دارد. این متن در اندیشکده اتاق سیاست فرهنگی نگارش شده است.  نویسندگان: النا پولیوتسوا (نویسنده اصلی)، والنتینا مونتالتو، لینا کیرژازووایته اطلاعات انتشار: culturepolicyroom 2025 جهان در […]

نویسندگان: دیوید ریورا، خاویر یارا، اولیویر بارگاین اطلاعات انتشار: World Development 2025 چکیده مقاله: احساسات پنهانِ آسیب‌پذیری اقتصادی و رکود اجتماعی ممکن است محرک خیزش‌های بی‌سابقه‌ای بوده باشند که در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ آمریکای لاتین و دیگر نقاط جهان را تحت تأثیر قرار دادند. ما این فرایند را در بستر شیلی و با بهره‌گیری

چکیده کوتاه: «این کتاب به بررسی چگونگی بازتعریف بخش‌های خلاق و فرهنگی توسط هوش مصنوعی می‌پردازد و نحوه بازشکل‌گیری تولید، توزیع، تجربه و مدیریت محتوا را تحلیل می‌کند. این اثر با پوشش حوزه‌هایی همچون نشر، میراث فرهنگی، موسیقی، هنرهای نمایشی و طراحی، نخستین بررسی جامع و بین‌رشته‌ای از تأثیرات هوش مصنوعی بر این بخش‌های گوناگون

جوزف استیگلیتز می‌نویسد: موفقیت اقتصادی گذشته آمریکا تضمینی برای آینده آن نیست. دویست و پنجاه سال پیش، ایالات متحده عمدتاً یک اقتصاد کشاورزی بود؛ البته تحت تأثیر آب و هوا اما بدون چرخه‌های تجاری واقعی. این چرخه‌ها با توسعه سرمایه‌داری در قرن نوزدهم به وجود آمدند. به این ترتیب نوسانات عمیق دوران مدرن آغاز شد

صفت «توسعه نیافته[1]» در پایان پاراگراف آغازین «اصل چهار ترومن» ظاهر شد. این نخستین بار بود که این واژه در متنی با چنین دامنۀ انتشار گسترده‌ای، به‌عنوان مترادفی برای «مناطق از نظر اقتصادی عقب‌مانده» به کار می‌رفت. پس از آن، اسم «توسعه‌نیافتگی[2]» نیز وارد ادبیات شد. همین نوآوری اصطلاحی بود که معنای خودِ «توسعه» را

وقتی اقتصاد به ارتدوکسی بدل می‌شود، عقل سلیم عقب‌نشینی می‌کند. این اتفاق ۳۰ سال پیش رخ داد؛ زمانی که بانک جهانی به یک پرسش قدیمی سیاست‌گذاری پاسخ داد: این‌که آیا دولت باید زمین بازی را به نفع یک فعالیت «استراتژیک» دستکاری کند یا نه؟ و پاسخ آن «نه»ای بود با چند قید ضعیف. و اکنون

در سال‌های اخیر، یک تغییر تدریجی اما عمیق در اقتصاد جهانی در حال رخ دادن است: جریان فناوری دیگر یک‌طرفه نیست. اگر در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، چین در جایگاه «یادگیرنده» از غرب قرار داشت، امروز به نقطه‌ای رسیده که در برخی حوزه‌ها، خود به تولیدکننده و حتی صادرکننده فناوری تبدیل شده است. این دگرگونی،

من[1] گفت‌وگوی بسیار جالبی با رابرت وید درباره یادداشتم در مورد گزارش جدید بانک جهانی درباره سیاست صنعتی داشتم. وِید که در یادداشت هم به او اشاره کرده‌ام، یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران سیاست صنعتی در شرق آسیاست؛ او هم در بانک جهانی کار کرده و هم از منظر انسان‌شناختی این نهاد را مطالعه کرده است.

نبرد اقتصادی در معادلات قدرت، فراتر از یک اقدام پیرامونی، به مثابه ستون فقرات راهبردهای کلان ژئوپلیتیک تجلی یافته است که همپای ابزارهای نظامی، توان تحمیل اراده بر رقیب را داراست. این پتانسیل ویرانگر به‌شدت «شرطی» است و کارایی آن بیش از آنکه به ذات سلاح وابسته باشد، به زمان‌بندی دقیق و اتمسفر محیطی بستگی