از ضربات پنالتی تا پاواروتی، و از بکام تا بروکنر: موسیقی کلاسیک و فوتبال بسیار نزدیک‌تر از آن چیزی‌اند که تصور می‌کنید

وقتی از فوتبال سخن می‌گوییم، معمولاً ذهنمان به تاکتیک، گل، ستاره‌ها و هیجان سکوها می‌رود؛ اما آیا تاکنون به این فکر کرده‌اید که موسیقی کلاسیک نیز بخشی از تاریخ و هویت این ورزش بوده است؟

در یادداشتی خواندنی، تام سرویس نشان می‌دهد که پیوند فوتبال و موسیقی کلاسیک بسیار عمیق‌تر از استفاده چند قطعه مشهور در افتتاحیه مسابقات است. از سرودهای اندوه‌بار اسکاتلند در جام جهانی ۱۹۹۸ و استفاده بی‌بی‌سی از موسیقی گابریل فوره، تا علاقه وسواس‌گونه دیمیتری شوستاکوویچ به فوتبال و نخستین سرود فوتبالی که ادوارد الگار در قرن نوزدهم برای باشگاه محبوبش نوشت، این روایت تصویری متفاوت از «بازی زیبا» ارائه می‌کند.

نقطه اوج این داستان، جام جهانی ۱۹۹۰ است؛ جایی که اجرای افسانه‌ای لوسیانو پاواروتی از آریای Nessun Dorma برای همیشه با خاطره فوتبال گره خورد. مقاله توضیح می‌دهد چگونه یک آریای اپرایی به نماد بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان تبدیل شد و چرا عبارت مشهور «Vincerò» (پیروز خواهم شد) هنوز هم برای میلیون‌ها هوادار فوتبال، یادآور شور و هیجان جام جهانی است.

اما ماجرا به گذشته محدود نمی‌شود. نویسنده با نگاهی جذاب، سراغ یکی از مشهورترین شعارهای ورزشگاه‌های جهان، Seven Nation Army، می‌رود و ارتباط واقعی و افسانه‌ای آن با موسیقی کلاسیک را بررسی می‌کند؛ روایتی که نشان می‌دهد ملودی‌ها، درست مانند فوتبال، مرزهای جغرافیا و فرهنگ را درمی‌نوردند.

اگر تصور می‌کنید موسیقی کلاسیک و فوتبال دو جهان کاملاً جدا از یکدیگرند، این یادداشت نظرتان را تغییر خواهد داد. ترجمه کامل این مقاله را در ادامه بخوانید و با یکی از جذاب‌ترین روایت‌ها درباره رابطه موسیقی و محبوب‌ترین ورزش جهان همراه شوید.